Անի Սարիբեկյան

Լուսանկարը՝ Անահիտ Հայրապետյանի

***
Ճահճացող անձրևի
կաթիլներն անկարող են
միայնությունս փարատել սիրահարների պուրակում.
այնտեղ երջանկությունը հարատև է,
խոստովանություններն այնքան հարատև,
որ չեմ հասցնում գիտակցել բացակայությունդ:
Կարոտիս թացությունն
այնքան անսպառ է,
որ չեմ հասցնում չորացնել դատարկ նստարանները:
Սպասումն այնքան անժամկետ է,
որ թվում է` իմ աչքերում
հենց այսպես կանաչ էլ կմնա մեր սիրո մոլորակը:

***
Չհասցրի թաքցնել քեզ թախծիս մահճակալում.

անկողինս գունաթափված է,
կարկատված վերմակիս տակ ցուրտն է մրափել.
գիշերային պայքար է.
ինձնից գողացան վերջին հույսս:
Ես շտապում եմ հավաքել իրերդ,
որ չզգաս անձրևի դողը.
չհասցրի ըմբոշխնել քեզ այսօր էլ.
ժամասլաքն արշալույս է գոռում:

 

Տպագրվել է «Գրեթերթ», 2010, թիվ 1

1355 դիտումների քանակ 1 դիտումների քանակ

Մեկնաբանել և տարածել

մեկնաբանություն

Մեկնաբանել

Ձեր էլ. փոստի հասցեն չի հրատարակվելու: Պարտադիր դաշտերը նշված են *

Դուք կարող եք գործածել հետևյալ HTML-տեգերը և ատրիբուտները. <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>