Յուրի Սարգսյան/ Փլասի

-Տուզ, խեղ­դե­ցինք: -Զ­գույշ ե­ղեք՝ չմեռ­նի,- Տու­զը նա­յեց Մի­շին, ո­րը ննջել էր: -Աչ­քիս չի շնչում, Տուզ:Տու­զը բարձ­րա­ձայն խնչեց, այն­պես, որ կող­քի ա­թո­ռին ծուռ նստած Մի­շը վերջ­նա­կա­նա­պես արթ­նա­ցավ: Ա­պա գլխով վար­ժութ­յուն­ներ ա­րեց, ե­րակ­ներն ու­ռե­ցին, ու դեմ­քը հա­մար­յա կա­վե գծեր նկա­րեց: -Սո՛ւ­կա:Լա­կո­տը չի կա­րա չշնչի: Մար­դու է­վոլ­յու­ցիոն ա­ռա­վե­լութ­յունն այն է, միշտ ա­սում էր Տու­զը, որ մենք լա­վա­գույնս պինդ […]

Categories Պատմվածք

Աշոտ Ստեփանյան/ Երևանյան հիվանդություն

Եվ նրանք ա­սին, թե մահ էլ չկա,Մեռ­նում ես, կրկին հա­րութ­յուն առ­նում,Ես հա­վա­տա­ցի, և մի պահ միայնԱն­գո­յութ­յա­նը տվե­ցի կյանքսԵվ այլևս ետ չվերս­տա­ցա։ Ռազ­միկ Դա­վո­յան Պա­տե­րազմն այն ժա­մա­նակ է սկսվում, երբ շուրջդերկն­քին, ծա­ռին, ջրին, թռչու­նին ես նա­յում, այդ պա­հին ա­կա­նա­նե­տի բե­կո­րը տա­նում է գլխիդ կե­սը, բո­լո­րը եր­կին­քը, ծա­ռը, թռչու­նը, մար­դը, կո­ծող տա­նե­ցին գի­տեն, որ դու մե­ռել ես, […]

Categories Պատմվածք

Հայկ Սիրունյան/ Ընթացք․ հայը

Իր ե­րազ­նե­րից առ­կախ՝ քայ­լում է հա­յը՝ այս քսան­մե­կե­րորդ դա­րի քի­միա­կան օ­դում թի­թե­ռոր­սիչ ցան­ցեր թափ տա­լով: Գր­պան­նե­րը դա­տարկ են, ծո­ցը՝ պարպ­ված, խու­զարկ­ված ու բռնա­գանձ­ված:…Հա­յին չնչին բա­ներ են հար­կա­վոր կե­ցութ­յան պարզ­միտ ըն­թաց­քը ա­պա­հո­վե­լու հա­մար. հյու­սի­սից՝ քա­մի, հա­րա­վից՝ հապշ­տապ ու ճոճ­վող լաս­տեր, ար­ևել­քից՝ մի բո­սոր զո­րա­խումբ, որ ար­շա­վի այր­վող արև­մուտք՝ դրդած սադ­րանք­նե­րին հու­րու­սուր քա­շե­լու: Երկն­քից՝ սփո­փան­քի անձրև, իսկ […]

Categories Պատմվածք

Դիանա Անդրոմեդա/ Կարմիրին խփող բոնքագույնը

Դու Լեո­նար­դո դա Վին­չին չես։ -Ո՞վ։ Ե՞ս։ Ես Ա­շոտն եմ։«­Դու Լեո­նար­դո դա Վին­չին չես»։ Կրկ­նեց Ֆե­գի­լան, ո­րի աչ­քե­րը լցվել էին հալ­ված սա­ռույ­ցով, որ կա­թում էր հի­սու­նի­նը վայրկ­յան ա­ռաջ ջե­ռո­ցից դուրս բեր­ված մի քա­նի կարմ­րա­հեր սո­խե­րի վրա։ Նա վերց­նում է ա­մե­նա­մեծ սո­խը, ա­գա­հո­րեն կծում եփ­ված հատ­վա­ծը, երբ պա­տա­հա­բար նկա­տում է ազն­վա­գույն «­Դոգ» տե­սա­կի Բոնք ա­նու­նով շանն […]

Categories Արձակ

Ռազմիկ Գրիգորյան/ Երբ մեկը բացում է աչքերը

Մեծ, ըն­դար­ձակ դահ­լի­ճում հա­վաք­վել են հա­զա­րա­վոր մար­դիկ, ո­րոնք դի­մա­վո­րե­լու են նա­խա­գա­հին։ Հս­կա պա­տու­հան­նե­րը ծածկ­ված են հաստ վա­րա­գույր­նե­րով, ա­մեն պա­տու­հա­նի տակ կանգ­նած են մի քա­նի ոս­տի­կան­ներ, եր­բեմն թվում է, թե ոս­տի­կան­նե­րը պա­տու­հան­նե­րի դի­զայ­նի մաս են կազ­մում և մշ­տա­պես մնա­լու են ի­րենց տե­ղե­րում, ինչ­պես, օ­րի­նակ, ա­պա­կի­նե­րը, պա­տու­հան­նե­րի փեղ­կե­րը կամ վա­րա­գույր­նե­րը։ Ոս­տի­կան­նե­րից եր­կու­սի ու­ղեկ­ցութ­յամբ եր­կու մարդ ինչ-որ փայ­տեր […]

Categories Պատմվածք

Լիլիթ Կարապետյան/ Սերը մոգի աչքերով

Տե­ղա­տա­րափ անձր­ևի կա­թիլ­նե­րը թեթ­ևա­շարժ մի հար­վա­ծով տա­պա­լում են կի­սա­վեր բնա­կա­վայ­րե­րը բա­ցա­հայ­տող պա­տա­հա­կան կայ­ծե­րը: Անխ­նա թրջում են օ­տա­րա­կա­նի դի­մագ­ծե­րը և­ այ­նու­հետ` տղա­մար­դու մա­սին հի­շո­ղութ­յու­նը: Մտ­քերս հա­վա­քե­լով և հասց­նե­լով նոր գա­ղա­փա­րի խո­նավ մա­կեր­ևույ­թին, այն է՝ գտնել ա­պաս­տա­րան՝ ծանր քայ­լե­րով հաս­նում եմ քա­րան­ձա­վին ու կանգ առ­նում մուտ­քի մոտ:Մո­գը նստել էր խա­րույ­կի առջև, եր­բեմն-եր­բեմն կա­խար­դա­կան հնչյուն­ներ էր ար­ձա­կում կրա­կը […]

Categories Արձակ

Արփի Ստեփանյան/ Տասն|ը|­Յոթ

Մեկ-մեկ թվում է, թե սա­րե­րի քա­մին չի ա­վարտ­վե­լու, ու դեռ հասց­նե­լու ես ո­տա­բո­բիկ վա­զել կա­նա­չի մի­ջով՝ ինքդ քեզ գտնե­լու: Իսկ ար­ևը փչաց­նում է քո ո­րո­շում­նե­րը ու ինչ-որ պա­հի, թե­կուզ մի քա­նի ժա­մով, օ­դը կանգ­նեց­նում պա­տի նման՝ քո ա­ռաջ: Քո ձեռ­քի տակ էլ գնդակ չկա, ո­րին շե­ղա­կի հար­վա­ծե­լով՝ կա­րե­լի կլի­նի պա­տը օդ թռցնել, ու դու ա­թոռ […]

Categories Արձակ

Հայկ Սիրունյան/ Երևան, պեպենոտ աղջիկ

Ա­յո՛, քեզ հաս­կա­ցող չկա: Քեզ ինչ­պե՞ս ու ո՞վ հաս­կա­նա: Կամ ո՞վ է ում հաս­կա­նում: Ա­մե­նադժ­վա­րը, սի­րե­լիս, ինչ-որ մե­կին հաս­կա­նալն ու հաս­կաց­նելն է: Բա­ցատ­րում ես, շա­րում բա­ռե­րի մի եր­կա­թու­ղի, բայց դի­մա­ցինդ ըն­դա­մե­նը վատ կի­րառ­ված հա­յե­րեն է նկա­տում (լա­վա­գույն դեպ­քում): Վատ է, սի­րե­լիս, շատ վատ է: Պահ է գա­լիս, երբ կա­տիկդ սեղմ­վում է անն­յութ ու ա­ներ­ևույթ ճան­կե­րից, […]

Categories Արձակ

Վարդան Սմբատյան/ Դեժավյու կամ կրկնության Աստված

­Սա ար­դեն ե­ղե՞լ է, թե՞ դե­ժավ­յու է: Եր­ևի ե­ղել է՝ չնա­յած, մեծ հաշ­վով, ո­չինչ էլ չի փոխ­վում լի­նել-չլի­նե­լով (լի­նում էչի լի­նում վատ հե­քիա­թի պես մի բան է կյան­քը), ու, հա­մոզ­ված եմ, չի էլ փոխ­վի ա­ռա­ջի­կա հար­յու­րամ­յա­կում: Ի­րա­դար­ձութ­յուն­նե­րի զար­գա­ցում­նե­րը, մշտնջե­նա­կան պա­տե­րազմ­նե­րը, տեխ­նո­լո­գիա­կան նո­րա­րա­րութ­յուն­նե­րը, կրո­նը, ար­ժեք­նե­րը, գի­տա­կան բա­ցա­հայ­տում­նե­րը չեն փո­խի եր­բեք մար­դուն: Հա­վի­տե­նա­կան է միայն շարժ­ման խթա­նիչ […]

Categories Արձակ

Վովա Արզումանյան/ Շաբաթ, կիրակի…

­Չոր­սին տասն է պա­կաս: ­Քա­մոտ գի­շեր է. ա­մե­նա­ծանր օր­վա ա­վար­տը կամ նոր օր­վա սկիզ­բը: Ա­զա­տը կի­սա­խա­վար սեն­յա­կում խռմփաց­նում է ա­ռանց դա­դա­րի: Այդ ձայ­նից հոգ­նել է լու­սա­մու­տը, որ միշտ գի­շեր­վա ու ցե­րեկ­վա ա­րան­քում պա­հակ է կանգ­նում: ­Գի­շե­րը կար­ծես աղ­յու­սե ցան­կա­պա­տով շրջա­փակ­ված լի­ներ, իսկ լու­սի­նը կա­մաց-կա­մաց մոր­թում էր աստ­ղե­րին: ­Մու­թը համ­բու­րում էր Ա­զա­տի ճաքճ­քած շուր­թե­րը, բայց նա […]

Categories Արձակ