Յուրի Սարգսյան/ Փլասի

-Տուզ, խեղ­դե­ցինք: -Զ­գույշ ե­ղեք՝ չմեռ­նի,- Տու­զը նա­յեց Մի­շին, ո­րը ննջել էր: -Աչ­քիս չի շնչում, Տուզ:Տու­զը բարձ­րա­ձայն խնչեց, այն­պես, որ կող­քի ա­թո­ռին ծուռ նստած Մի­շը վերջ­նա­կա­նա­պես արթ­նա­ցավ: Ա­պա գլխով վար­ժութ­յուն­ներ ա­րեց, ե­րակ­ներն ու­ռե­ցին, ու դեմ­քը հա­մար­յա կա­վե գծեր նկա­րեց: -Սո՛ւ­կա:Լա­կո­տը չի կա­րա չշնչի: Մար­դու է­վոլ­յու­ցիոն ա­ռա­վե­լութ­յունն այն է, միշտ ա­սում էր Տու­զը, որ մենք լա­վա­գույնս պինդ […]

Categories Պատմվածք

Աշոտ Ստեփանյան/ Երևանյան հիվանդություն

Եվ նրանք ա­սին, թե մահ էլ չկա,Մեռ­նում ես, կրկին հա­րութ­յուն առ­նում,Ես հա­վա­տա­ցի, և մի պահ միայնԱն­գո­յութ­յա­նը տվե­ցի կյանքսԵվ այլևս ետ չվերս­տա­ցա։ Ռազ­միկ Դա­վո­յան Պա­տե­րազմն այն ժա­մա­նակ է սկսվում, երբ շուրջդերկն­քին, ծա­ռին, ջրին, թռչու­նին ես նա­յում, այդ պա­հին ա­կա­նա­նե­տի բե­կո­րը տա­նում է գլխիդ կե­սը, բո­լո­րը եր­կին­քը, ծա­ռը, թռչու­նը, մար­դը, կո­ծող տա­նե­ցին գի­տեն, որ դու մե­ռել ես, […]

Categories Պատմվածք

Հայկ Սիրունյան/ Ընթացք․ հայը

Իր ե­րազ­նե­րից առ­կախ՝ քայ­լում է հա­յը՝ այս քսան­մե­կե­րորդ դա­րի քի­միա­կան օ­դում թի­թե­ռոր­սիչ ցան­ցեր թափ տա­լով: Գր­պան­նե­րը դա­տարկ են, ծո­ցը՝ պարպ­ված, խու­զարկ­ված ու բռնա­գանձ­ված:…Հա­յին չնչին բա­ներ են հար­կա­վոր կե­ցութ­յան պարզ­միտ ըն­թաց­քը ա­պա­հո­վե­լու հա­մար. հյու­սի­սից՝ քա­մի, հա­րա­վից՝ հապշ­տապ ու ճոճ­վող լաս­տեր, ար­ևել­քից՝ մի բո­սոր զո­րա­խումբ, որ ար­շա­վի այր­վող արև­մուտք՝ դրդած սադ­րանք­նե­րին հու­րու­սուր քա­շե­լու: Երկն­քից՝ սփո­փան­քի անձրև, իսկ […]

Categories Պատմվածք

Ռազմիկ Գրիգորյան/ Երբ մեկը բացում է աչքերը

Մեծ, ըն­դար­ձակ դահ­լի­ճում հա­վաք­վել են հա­զա­րա­վոր մար­դիկ, ո­րոնք դի­մա­վո­րե­լու են նա­խա­գա­հին։ Հս­կա պա­տու­հան­նե­րը ծածկ­ված են հաստ վա­րա­գույր­նե­րով, ա­մեն պա­տու­հա­նի տակ կանգ­նած են մի քա­նի ոս­տի­կան­ներ, եր­բեմն թվում է, թե ոս­տի­կան­նե­րը պա­տու­հան­նե­րի դի­զայ­նի մաս են կազ­մում և մշ­տա­պես մնա­լու են ի­րենց տե­ղե­րում, ինչ­պես, օ­րի­նակ, ա­պա­կի­նե­րը, պա­տու­հան­նե­րի փեղ­կե­րը կամ վա­րա­գույր­նե­րը։ Ոս­տի­կան­նե­րից եր­կու­սի ու­ղեկ­ցութ­յամբ եր­կու մարդ ինչ-որ փայ­տեր […]

Categories Պատմվածք

­Բանգ­լա­դեշ / Լիանա Խաչատրյան

Եթե շտապօգնության մեքենայի հետ դեղին Նիվա է գալիս, ուրեմն՝ մեկը մահացել է։ Եվային դա ասաց հարևանի աղջիկ Լիլիթը։ Դիմացի շենքից մի կին՝ Գևորգի մաման, եկել, բարձրացել էր իրենց շենքի 14-րդ հարկ և ցած նետվել։ Եվան ապրում էր 14-րդ հարկում։ Կնոջը տեսավ պատուհանից, երբ նա արդեն պառկած էր գետնին։ Վրան սպիտակ սավան էր գցած։ Մազերը փարթամ […]

­Ման­յան… / Վարդան Սմբատյան

Մանյան էլի սոված քնեց, քնեց, որ էլ չարթնանա, բայց լույսը իր անողոք ու բութ ուլտրամանուշակագույն ճառագայթներով, ժխորի փոփոխվող տեղատվությամբ, լցվեց կոտրված պատուհաններով, տասնութ քառակուսի մետր տրամագծով դագաղ-սենյակի չորս բոլորը։ Մանյան բացեց աչքերը, լեղի մի ցավ խլրտաց դատարկ ստամոքսում։ Ծանրացած ոտքերը քարշ տվեց ճռռացող փայտյա հատակին։ Քանդեց հնամաշ պահարանը, տոպրակները, ոչինչ չգտավ ծամելու։ Սեղանին հացի փշրանքներ […]

ՄԵԿՈՒՍԱՐԱՆ (­Հատ­ված վե­պից) / Ա­նա­հիտ ­ Մար­գար­յան-Ան­տոն­յան

– Ինչո՞ւ եք խոսքում անընդհատ կրկնում՝ հասկանո՞ւմ եք… – Կրկնո՞ւմ եմ… չգիտեմ… – Ուզում եք հասկացվա՞ծ լինել… – Գուցե… բայց ավելի շատ ուզում եմ լավ զգալ կամ, ավելի ճիշտ կլինի ասել, վատ չզգալ։ Հոգնե՜լ եմ, հասկանո՞ւմ եք, հոգնե՜լ… – Հիմա Նունեին կասեմ՝ Ձեզ համար մանդալա միացնի ականջակալներով… Փորձեք կենտրոնանալ։ Հոգեբանն աղջկան ուղեկցեց հարևան սենյակ: Նույն […]

Ագ­ռա­վը / Դիանա Անդրոմեդա

…երբեք չէի մտածում, որ կդառնամ չիզքեյք։ Կդառնամ չիզքեյք, որովհետև իմ անունը պանրային թխվածքի վրա կրեատիվ է հնչում։ Ու ընդհանրապես, իմ անունը կրեատի՞վ է հնչում։ …երբեք չէի մտածում, որ ինձ կհամեմատեն մթության, հնության, գողության հետ… Բայց ո՛չ գոյության։ Ճոճվել պարանին՝ երկու ժայռի խաչմերուկում։ Ճոճվէլ-էլ-էլ-էլ։ Ճոճվել պարանին՝ Ջերմուկում, լվացքի ու լուսնի ոտնահետքի արանքում։ Ճոճվէլ-էլ-էլ-էլ։ Ճոճվել պարանին՝ ձմերուկում, […]

­Ոս­կե դար­պաս­ներ/­Լի­լիթ ­Կա­րա­պետ­յան

Ծերունին ծանր քայլերով շրջում է և թափթփված իրերի մեջ ինչ-որ բան փնտրում: Նա շոյում է խառնված մորուքը ու անհանգիստ հայացքով նայում շուրջը: Ինչ-որ մեկը հուշել է նրան, որ իր պապից մնացած ժառանգությունը գտնվում է սնդուկի մեջ, այնտեղ է թաքնված հավերժության գաղտնիքը: Երկու պատերի արանքից հանում է փոքրիկ բանալին: Բացում է սնդուկը: Կաշեպատ հին կազմով գիրքը […]

ՏՈՀՄԱԿԱՆ ՔԻԹԸ / Ռազմիկ Գրիգորյան

Հայելու դիմաց սովորականի պես քթի տակ մի հին երգ երգելով՝ դրեց հոնքերը, ապա ամրացրեց շուրթերը, խառնեց մազերը՝ ավելի ծիծաղելի երևալու համար, ու քիչ էր մնում՝ սիրտը կանգ առներ: Նայեց սեղանին, աջ ու ձախ, հետո բացեց դարակները. քիթը չկար: Վեր կացավ, մոտեցավ, քրքրեց քիչ հեռու կախված հագուստի գրպանները, նայեց աղբամանի մեջ, գուցե մտքերով տարված՝ քիթը գցած […]