Լիլի Արամի/ Սառույց 9

­Հատ­ված պա­տե­րազ­մից ­Շունն ու­տում է իր կե­րը, խա­ղում մի քիչ ու գոհ է։ ­Նա­յում եմ, ու­զում բալ­կո­նից նե­տել։ Էն­պես բու­թի է հա­յաց­քը։ ­Տես­նում է՝ լա­ցում եմ, լսում է՝ պա­տե­րազմ է, ու ձանձ­րա­ցած գնում ու­րիշ սեն­յակ։ Ին­քը մե­ղա­վոր չէ։ ­Մար­դու խնդիրն ի­րեն ի՞նչ։ ­Հա­նուն հո­ղի մեռ­նելն ի­րեն ի՞նչ։ ­Հո­ղի հետ նրա կա­պը չի­շիկ ա­նե­լով ու փո­րել-խա­ղա­լով […]

Արամ Փարսադանյան

Ե­թե ինձ հարց­նեին Ե­թե մի ան­գամ կյան­քում ինձ հարց­նեին, թե որն է աշ­խար­հի ա­մե­նա­գե­ղե­ցիկ քա­ղա­քը, բայց հարց­նեին այն­պես, որ հնա­րա­վոր լի­ներ ինչ-որ բան փո­խել, կա­սեի հենց քո քա­ղա­քի մա­սին, որ այդ­քան շատ սի­րում եմ։ ­Բայց չհարց­րին…Ե­թե աշ­խարհն ստեղ­ծե­լիս ինձ­նից հարց­նեին, թե ինչ­պի­սին ստեղ­ծել այն, ես շատ բան չէի փո­խի, թերևս ա­վե­լի պարզ ու հստակ կպատ­կե­րեի […]

Աշոտ Ստեփանյան

Աշոտ Ստեփանյան արձակագիր ­ Մենք հաղ­թե­ցինք պա­տե­րազ­մում, ­Սա­կայն պարզ­վում է՝ պարտ­վե­ցինք… ­Մեսչ­յան ­Դա­ռը հո­ղը ամ­պե­րից իջ­նում էր վրաս, աչ­քերս թար­թում էի ու կո­րում, կո­րում սե­փա­կան կտրտած մարմ­նիս վրա­յից։ Ա­ղիք­ներս դուրս էին ե­կել, աչ­քե­րիս մեջ դեռ կրակ էր վառ­վում։ ­Մաշկս սլա­ցիկ պոկվում էր, է­պի­թե­լա­յին, հյուս­ված­քա­յին, բջջա­նյար­դա­յին հա­մա­կարգս խառ­նի­խուռն բա­բա­խում էր, սիրտս ա­մե­նուր էր, ես ա­մե­նուր էի` Աստ­ծո […]

Անահիտ Ղազախեցյան

Անահիտ Ղազախեցյան բանաստեղծ այստեղ, որտեղ տունն է դե արի ու ապրիր սովորական ծեսերը շարունակելով. լվացքն առավոտյան, սուրճը վեցից հետո՝ չխմած այդպես էլ, անպայման մի քանի էջ՝ նախքան քնելը, զբոսանքները երեկոյան ու տխրությունը սովորաբար անհիմն այնքան (գիտեմ հիմա) շարունակիր խոսակցությունները այս ու այնի մասին, եթե կարող ես, շարունակիր, մարդկանց հետ և կողքին, որոնք կորցրել են,- ապրել […]

Անահիտ Մարգարյան-Անտոնյան / Նայել Հայաստանին Եռաբլուրից

Անահիտ Մարգարյան-Անտոնյան արձակագիր   Հրաշալի բան է ապրել խաղաղության պայմաններում, հպարտություն է՝ ունենալ սեփական երկիրը: Սրանք այն մտքերն են, որ ունենում եմ հետպատերազմական Հայաստանում քայլելիս: Ամենահաճելին չէ, իհարկե, հասկանալը, որ բազում ազգերի համար ոչինչ չարժեցող կաղապարված գաղափարները պատմության հաճախ կրկնվող շրջափուլներում ստիպում են գիտակցել՝ իրենց ամբողջ ծանրությամբ, որ կանգնել ենք գոյության խնդրի անդունդի դիմաց: Եվ […]

Կարեն Մանուչարյան

Կարեն Մանուչարյան գրականագետ Ին­չու՞ պարտ­վե­ցինք… ­­Նախ՝ ա­սեմ, որ պա­տե­րազ­մա­կան ի­րո­ղութ­յուն­նե­րի շրջապ­տույ­տում միայն խիստ պայ­մա­նա­կա­նո­րեն կա­րե­լի է օգ­տա­գոր­ծել «հաղ­թա­նակ» բա­ռը, ո­րով­հետև պա­տե­րազմն ինք­նին մե­ծա­գույն պար­տութ­յուն է։ Պա­տե­րազմն արդ­յունք է մարդ­կա­յին հո­գու խոր անկ­ման, ո­րով­հետև այն սպա­նում է ա­մե­նայն մարդ­կա­յի­նը։ Ինչ­ևէ, վե­րա­դառ­նամ նախ­նա­կան հար­ցին՝ աչ­քիս ա­ռաջ ու­նե­նա­լով «պար­տութ­յուն» բա­ռի ա­վե­լի նեղ և «սո­վո­րա­կան» իմաս­տը. ին­չո՞ւ պարտ­վե­ցինք։ Թշ­նա­մու […]

Մարինա Գևորգյան / ՆՈՅԵՄԲԵՐ 22

Մարինա Գևորգյան բանաստեղծ Աշ­նան ա­ռա­վո­տը կախ­վել է օ­դում. իս­կը հի­շո­ղութ­յունը ծան­րա­ցած սրտով գնա­ցող օր է։­ Մի ան­տես ձեռք հո­րի­զո­նի պա­րան­նե­րին փռել է մոխ­րա­գույն թաշ­կի­նակ ու չո­րաց­նում է ան­դար­ձութ­յան քա­մի­նե­րով։ -­ Մայ­րիկ, ա­սում են­՝ այ­սօր տխրե­լու օր է,- ա­սում է փոք­րիկ տղաս,- բայց ես, չգի­տեմ­՝ ին­չու, չեմ ու­զում տխրել։ – Այ­սօ­րը տխրե­լու օր դար­ձավ, տղուկ ջան, […]

Անի Հովհաննիսյան

Անի Հովհաննիսյան արձակագիր ­Պա­տե­րազ­մը… պա­տե­րազ­մը մեր պատ­մութ­յան դա­սագր­քե­րում սև ­տա­ռե­րով շա­րադր­ված բա­ռերն էին ու հե­րոս­նե­րի նկար­նե­րը, ո­րոնց դեմ­քե­րին տղա­նե­րը բեղ ու մո­րուք էին նկա­րում: ­Կա­պույտ գրի­չով: ­Մեկ-մեկ էլ աղ­ջիկ­նե­րը: ­ Պա­տե­րազ­մը ­Սի­րիան էր: ­Սի­րիա­յի փախս­տա­կան­նե­րի նկար­նե­րը, որոնց կա­րե­լի էր հան­դի­պել հա­մա­ցան­ցում, կա­րեկ­ցել ու անց­նել ա­ռաջ: ­ Պա­տե­րազ­մը Ի­րաքն էր, ­Սա­դա­մի ռե­ժի­մը, ով ա­մե­նաազ­դե­ցիկ պա­պիկն էր […]

Հերմինե Ավագյան

Հերմինե Ավագյան արձակագիր Աչ­քե­րիս մեջ ե­րեք պա­տե­րազմ կա. ա­ռա­ջին պա­տե­րազմն իր հետ տա­րավ ման­կութ­յունս և որ­պես հուշ թո­ղեց հորս լու­սան­կա­րը՝ սև շր­ջա­նա­կի մեջ: Երկ­րորդ պա­տե­րազ­մին դեմ հան­դի­ման կանգ­նե­ցի ապ­րե­լու վճռա­կա­նութ­յամբ և թե­կուզ ըն­կեր­ներ կորց­րե­ցի, բայց զույգ տղա­ներ լույս աշ­խարհ բե­րե­ցի: Այս վեր­ջին պա­տե­րազ­մը (ե­թե վեր­ջի­նը լի­նի) ա­մե­նա­դա­ժանն էր: Ե­թե ա­ռա­ջին պա­տե­րազ­մը հաղ­թե­ցինք ինք­նա­շեն ու սա­կա­վա­թիվ […]