Անահիտը, Մարիամը, զենիթը, հայերենը, ճանապարհները, արխիվը, հետազոտողը

Մարիամ Շահինյանը Հանրապետական Թուրքիայի առաջին պրոֆեսիոնալ կին տաղավարային լուսանկարիչն է, առաջին կինը, ով միանձնյա ղեկավարել է իր Foto Galatasaray անունով լուսանկարչատունը շուրջ կես դար՝ 1935-ից մինչև 1985 թվականը։ Ա­նա­հիտ, ին­չո՞ւ ո­րո­շե­ցիր փնտրել Մա­րիամ Շա­հին­յա­նին։ 2016-ին Ս­տամ­բու­լում էի բնակ­վում մի քա­նի ամ­սով ու շատ պա­տա­հա­բար ներ­կա գտնվե­ցի «­Հի­շո­ղութ­յան քայ­լերթ-զբո­սան­քի», ո­րի ժա­մա­նակ զբո­սա­վա­րը պատ­մում էր Բե­յօղ­լու թա­ղա­մա­սի […]

ԿԱՐՄԻՐ ՇՈՐՈՎ ՀԵՔԻԱԹԸ / Արքմենիկ Նիկողոսյան

Առաջին հեքիաթը, որ հիշում ես, երբ պատմել են կամ կարդացել ես… Գուցե զարմանալի բան ասեմ, բայց այդ առաջին հեքիաթը երևի թե երբեք էլ չկարողանամ վերարտադրել, թեպետ մտքումս հնչում է: Հենց ուզում եմ պատմել, բառեր չեմ գտնում: Կարմիր շոր կա էդ հեքիաթում, մի տղա, որի հագին այդ կարմիր շորն է, բազմամարդ տեսարաններ, պայթյուն ու շատ առարկայական […]

ԱՆԱՀԻՏ ԱՐԱՄՈՒՆԻ / Իր ՏՈՒՆԸ, իմ ՏՈՒՆԸ, մեր ՏՈՒՆԸ

Կյանքի ընթերցումը` գրականությամբ Կարդալ սիրելը հորիցս է եկել: Կարդում էր ու կարդացածը պատմում էր ընկերներին, բարեկամներին: Ամռան երեկոներին էլ հարևաններին կանչում, հավաքում էր շուրջը ու պատմում էր կարդացած վեպը, պատմվածքը: Սքանչելի պատմող էր: Ես էլ` փոքր աղջիկ, նստում, կլանված լսում էի նրան: Պապիկս` հորս հայրը, նույնպես գիր ու գրչի մարդ էր ու լավ հռետոր էր: […]

Լուսինե Հովհաննիսյան / ԵՐԵՎԱՆ

Երևանի առաջին ընկալումս որպես աշխարհագրական վայր, որպես քաղաք և ոչ որպես բնակարան, տուն, բակ, եղավ մի օր, երբ հայրս իր հետ տարավ կայարան, տատիկս գնացքով գալիս էր՝ պիտի դիմավորեինք: Ու կայարանի շենքի վրա «ԵՐԵՎԱՆ» բառը առաջին անգամ արձանագրեց ուղեղիս մեջ այդ անունով տեղանքի գոյությունը: Ես հինգ տարեկան էի: Պիտի հիմնավոր մեծամտությամբ ասեմ, որ ես այդ […]

ՍՅՈՒԶԱՆ ՍՈՆԹԱԳ

Սյուզան Սոնթագը ապրում է Չելսիում (Մանհեթընի արևմտյան կողմում) գտնվող շենքի վերին հարկում՝ աղքատիկ կահավորված հինգ սենյականոց բնակարանում: Բնակարանում կա շուրջ տասնհինգ հազար գիրք և բազմաթիվ թերթեր: Մի ամբողջ կյանք կարող էր պահանջվել արվեստի, ճարտարապետության, թատրոնի, պարի, փիլիսոփայության, հոգեբուժության, պատմության, բժշկության, կրոնի պատմության, լուսանկարչության, օպերայի և այլնի վերաբերյալ այդքան գրքերը միայն թերթելու համար: Սոնթագը սովորաբար գրում […]

«Կովկասի սև վարդ» / Լիանա Ղուկասյան

Հարցազրույցը՝ Անաստասիա Կասատոյի Մարի Կալլասի արտաքին, Էդիթ Պիաֆի քայլվածք և Ֆրիդա Կալոյի դրամատիզմ. հայազգի նկարչուհի, ով հայտնի է Միլանի արտիստիկ հանրության շրջանում: Իտալացի արվեստի քննադատները նրան «Կովկասի սև վարդ» են անվանում: Նկարչական անկեղծ արվեստով, իբրև ծվատված հոգու մերկ նյարդ, նա գրավում է եվրոպացի կոլեկցիոներներին ու ներշնչանքի աղբյուր դառնում թատերական գեղազարդողների համար: Լիանայի հետ խոսել ենք […]

Ինձ պակասում էր գույնը / Անի Հովակ

Մասնագիտությամբ երաժիշտ Անի Հովակիմյանը ինչպե՞ս դարձավ նկարիչ, կոլաժիստ Անի Հովակ: Ե՞րբ որոշեցիր զբաղվել նկարելով: Չորս տարի զբաղվում եմ նկարչությամբ: Ավարտել եմ Կոնսերվատորիան, ֆլեյտահար եմ, «Հովեր» երգչախմբում եմ երգում, «Զանգակներ» խմբում եմ նվագում: Չեմ կարող պատասխանել ինչու սկսեցի նկարել, գուցե ինձ պակասում էր գույնը: Եվ դրա համար օգտագործեցի այն, ինչ ընկավ ձեռքիս տակ: Ժամանակակից արվեստում ի՞նչն […]

Վարդուհի Սիմոնյան / Հարցազրույց

– Վարդ, թվում է՝ լրագրությամբ ես «վաստակում» հերոսներիդ, բայց իրականում գեղարվեստական գրականության բանալիներով բացում ես էն, ինչ կա նրանց ներսում: Ո՞նց ես գտնում իրենց: Ո՞վ է քեզ համար լինում հետաքրքիր: – Հավատա, ահագին անհամեստ և մուրտառ բան է հարցազրույցներիդ մասին հարցազրույցներ տալը: Ոնց որ մեկին բռնես ու պատմես, թե որ գործողությանդ արդյունքում «վաստակեցիր» ասենք` միջնեկ […]

ՄԱՆԵ ԳՐԻԳՈՐՅԱՆ / ԿՐԻԱՆԵՐ ԵՆՔ. ՏՈՒՆԸ ՇԱԼԱԿԵԼ ԵՆՔ, ԲԱՅՑ ԳՆԱԼՈՒ  ՏԵՂ ՉՈՒՆԵՆՔ…

Մանե Գրիգորյանը 2014 թվականի գրականության բնագավառում Նախագահի Երիտասարդական մրցանակի դափնեկիրն է: «Գրեթերթըե սրտանց շնորհավորում է Մանեին ու զրուցում աշխարհի, գրականության անցուդարձից: – Մանե, երբևէ մտածե՞լ ես, որ որևէ մրցանակի բացակայություն կստիպի քեզ հրաժարվել բանաստեղծությունից: – Բանաստեղծություն գրելը ինձ համար կլանող գործընթաց է, գուցե հիպնոսանում եմ, չգիտեմ, որովհետև մինչև ինքս ինձ համար 100 տոկոսանոց արդյունքի չեմ […]