Արվեստի ապամարդկայնացումը և Բանաստեղծության մարդկայնացումը. Հովհաննես Գրիգորյան / Աստղիկ Օհանյան

1925 թ. իս­պա­նա­ցի փի­լի­սո­փա, մշա­կու­թա­բան ­Խո­սե Օր­տե­գա-ի-­Գա­սե­թը, խո­սե­լով ժա­մա­նա­կի նոր ստեղծ­վող գրա­կա­նութ­յան մա­սին, հայ­տա­րա­րում է ար­վես­տի ա­պա­մարդ­կայ­նաց­ման մա­սին: ­Շուրջ կես դար անց հայ բա­նաս­տեղծ ­Հով­հան­նես Գ­րի­գոր­յա­նը հայ­տա­րա­րում է «բա­նաս­տեղ­ծութ­յան ան­հե­տաց­ման» մա­սին՝ նկա­տի ու­նե­նա­լով բա­նա­սա­տեղ­ծութ­յան մարդ­կայ­նա­ցու­մը:[1]  ­Տար­բեր ժա­մանկ­նե­րում մշա­կույ­թի այս եր­կու գոր­ծիչ­նե­րի ա­ռա­ջին հա­յաց­քից հա­կա­դիր հայ­տա­րա­րութ­յուն­նե­րը հա­մե­մա­տե­լով  (նկա­տենք նաև, որ ­Խո­սե Օր­տե­գա-ի-­Գա­սե­թի էս­սե­նե­րը՝ «Մ­շա­կույ­թի փի­լի­սո­փա­յութ­յուն» ժո­ղո­վա­ծո­ւով […]

Աստղիկ Օհանյան/ ԿԵՐՊԱՐԱՆԱՓՈԽՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ ԳՈՒՐԳԵՆ ԽԱՆՋՅԱՆԻ «ՇԱՐԺԱՍԱՆԴՈՒՂՔ» ԺՈՂՈՎԱԾՈՒՆ ԵՎ ՖՐԱՆՑ ԿԱՖԿԱՅԻ «ԿԵՐՊԱՐԱՆԱՓՈԽՈՒԹՅՈՒՆ» ՎԻՊԱԿԸ

20-րդ դարի առաջին կեսին եվրոպական գրականության համար մի բացառիկ շրջան է սկսվում, որի ակունքներում հենց Ֆրանց Կաֆկան է: Եթե ավստրիացի հոգեբան Զիգմունդ Ֆրոյդը գիտականորեն ներկայացրեց, թե ինչպես է կառուցված գիտակցությունը, ապա Ֆրանց Կաֆկայի գրականությունը ցույց տվեց դրանում իմաստի բացակայությունը: Սոցիալ-քաղաքական և շատ այլ հանգամանքներով պայմանավորված գոյաբանական-էքզիստենցիալ խնդիրների վերհանումը հայ գրականության մեջ նորովի տարածում է գտնում […]