Մի քիչ մոխիր / Արամ Պաչյան

Ինչ լավ ընկա. հայելու առջև այտիս ու արմնկիս վերքերը յոդով մշակելիս Ջակոմետիի պատմությունը հիշեցի: Մի գրքում էի հանդիպել` ինչպես միշտ ներշնչելով, թե իմ մասին է: Ջակոմետին մեքենայի տակ է ընկնում, կոտրում է ոտքը, երբ պատգարակում են, թեթևացած շունչ է քաշում` «Ինչ լավ էր` գոնե մի բան եղավ»: Ինչ լավ էր` ընկա. հեծոն մի կողմ, ես […]

ԱՐԱՄ ՊԱՉՅԱՆ/ ՈՐ ԿԳՐԵՆ

(հատվածներ էսսեից) *** Մերձավոր Արևելքի ավարտը, նրա մասնատումը: Բռնապետերին սպանելու կերպը, նրանց միայնակ լինելը: Որ խիստ կտարբերվի լատինամերիկյան դիկտատորական վեպից: Կկարևորվի սպանողների վերնաշապիկներին հորդած արյան ջերմաստիճանը: Երեկոյան վերնաշապիկները պաղ օճառաջրում տրորող տղամարդու կամ կնոջ առօրյան: *** Մեծ միգրացիան: Փախստականների քնատեղերը: Քնատեղերից մեկում մոռացված ջեմով կոնֆետի արևից հալչող թուղթը: Թղթի նկարագիրը, նաև ջեմի նկարագիրը: Վերջապես կոնֆետի […]

Actus tragicus / Արամ Պաչյան

Երիտասարդության միակ պատրանքը անմահությունն է, որն ավարտվում է պարտությամբ… և ուրեմն պարտությունը անմահության սկիզբն է: Պարտությունը չունի բարոյականություն և չունի հայրենիք, ինչպես` քաոսը համակարգ. այն ընդունում է երիտասարդությանը գրկաբաց` փաթաթելով նրան մենակության սառը սավանով: Մենք չունենք մտքեր, սոսկ զգացմունքների առկայծումներ, որոնք տեսանելի են միայն խավարին: Մենք չենք գալիս ավանդույթներից ու չենք գնում դեպի ավանդույթները. բնությունը […]

Հատված «ԿԱԽԱՐԴԸ» վեպից / Արամ Պաչյան

Իմ ներսում ես ոչ ծով ունեմ, ոչ օվկիանոս, անծիր տարածությունների համար փակ եմ, երկնքում ու տիեզերքում լինելու ոչ հավես ունեմ, ոչ հավակնոտություն, ես սիրում եմ հողին կանգնած երկնքին նայել, սիրում եմ աստղերին դիտել մեր ամառանոցի կտուրից, թող բոլորը մնան իրենց տեղում, երկինքը երկինք, հողը հող. ես հոգուս մեջ ոչ ծով եմ պահում, ոչ օվկիանոս, վաղուց […]

Categories Պատմվածք

XX ԴԱՐԻ ԼԱՎԱԳՈՒՅՆ ՎԵՊԵՐԻՑ (Ըստ Հրաչյա Սարիբեկյանի և Արամ Պաչյանի)

Մալքոլմ Լաուրի / «Հրաբխի ստորոտին» Ժամանակակիցները մատնացույց էին անում Դանթեին. «Ահա այն մարդը, որ տեսել է դժոխքը»: Դանթեի դժոխքը աշխարհագրական կոորդինատներ չունի սակայն: Անգլո-կանադացի գրող Մալքոլմ Լաուրին XX դարում ճշգրտեց դժոխքի աշխարհագրական տեղանքը: Խոսքը Մեքսիկայի մասին է: Լաուրիի դժոխքը գտնվում է Պոպոկատեպետլ և Իստաքսիուատլ հրաբուխների ստորոտում տեղակայված Կու­աունաուակ քաղաքում (հնչյունների դժոխային կապակցություն): Լաուրիի պատկերած Մեքսիկան […]

ՑԱՎ ԵՐԱԶՈՒՄ / Արամ Պաչյան

You shook your pensive head as who should say, ‘I dare not—too far in his footsteps stray— He must seek me would he undo the wrong Robert Frost ՆԱ` փողոցով քայլելիս, լապտերի լույսի ներքո, որպես հուզիչ առեղծված. մորուքի տակ դեռ չթաղված մեղմ դիմագծեր… Քո հայրենիքը ջազն է, թող պարի հոգիդ ռիթմերի սրտում, ես գիտեմ` կյանքում […]

ԹԱՓԱՆՑԻԿ ՇՇԵՐ / Արամ Պաչյան

Ինչու՞ են, մարդիկ օղի խմում: Խմում են, որ աշխարհի բոլոր երեխաները լաց լինեն: խմում են, որ թթու վարունգ ուտեն: խմում են, որ մեռածներին ու աստծուն հիշեն: խմում են, որ խմեն: խմում են, որ մարդ սպանեն: խմում են, որ սիրեն խմում են, որ ծեծեն: խմում են, որ մոռանան: խմում են, որ ապրեն: Հայրիկը խմում է, որովհետեւ […]

Categories Պատմվածք

ՆԵՐՈՂՈՒԹՅՈՒՆ ԲՐՈՒՆՈ / Արամ Պաչյան

Ընթերցել Բրունո Շուլց` նշանակում է առանց մտածելու թռչել բաց պատուհանից, վերապրել ու վերաբնակվել, ներարկվել, քարանալ նախադասությունների ստվերներում, ֆանտասմագորիական զգացողությունների աննկարագրելի շտրիխներում, շունչդ պահած թափառել «Կոկորդիլոսների փողոցով»… հետո ծխախոտ վառել կամ անձայն մտնել խոհանոց` սուրճ պատրաստել կամ թեյ` տաք, պինդ թեյ և հաշվել սենյակում մենակության մեջ արձագանքվող նրա տխուր քայլերը…  Ահա սեղանի առջև նստած` դանդաղ, չափազանց […]