Ուրարտացիները / Արամ Փարսադանյան

Ասում են, թե Ուրարտուի արքաները բարեգութ էին, ու այնքան բարեգութ, որ այդպին մտան պատմության մեջ, այնքան, որ նույնիսկ պատմիչները չէին փնովում ու բողոքում: Երևի հենց այդ բարեգթությունն էր, որ կործանեց նրանց, այլապես նրանք կմնային, կպայքարեին չարի դեմ ու վերացնելով չարին մի նոր տեսակ կստեղծերի, որը կամ կպայքարեր դեմ, կամ հանուն այդ տեսակի ու գուցե աստվածաբանական […]

Արամ Փարսադանյան / Դռներ

Իմ հերոսը մի անգամ դուռը փակելուց հետո ակնթարթի տևողությամբ մտածեց, թե ինչ է թողել ինքը դռան ետևում: «Մի ամբողջ աշխարհ,- առաջինը սա անցավ նրա մտքով,- իսկ գուցե ամբողջական դատարկությու՞ն»: Միգուցե: Աշը այդ մասին այլևս երբեք չիմացավ, թեև մտածեց բավականաչափ երկար: Հետո ինքն իրեն հարց տվեց, թե ինչի համար են ստեղծվել դռները, երբ, որտեղ կամ ում […]

Ցավը ապրելու հաճույքը / Արամ Փարսադանյան

Չափահասության սահմանը հատած ցանկացած մարդ գոնե մեկ անգամ կյանքում իրեն պարգևում է տիրապետող զգալու բերկրանքը: Հիշեք ապա, թե ինչ եք զգում, երբ երկար ու տաղտկալի բզզոցից hետո սպանում եք այդ անառակ մոծակին: Այո, դա ձեզ պարգևում է լիարժեքության մի հոգեվիճակ, երբ հասկանում եք, որ ավելի ուժեղ եք, քան մոծակն ու կարող եք զրկել նրան կյանքից: […]

Categories Պատմվածք

Հրաժեշտի զենքը / ԱՐԱՄ ՓԱՐՍԱԴԱՆՅԱՆ

Հավանաբար բոլոր մարդիկ են մահվանից առաջ տխրում: Երևի դա ոչ թե մարդկանցից է, այլ մահն ինքն է տխուր: *** Ես միշտ էլ կարիք ունեցել եմ պատմելու քեզ այդ մասին, բայց փոշմանում էի հենց այն պահին, երբ հասկանում էի, որ դեռ միասին ապրելու ժամանակ ունենք: Չգիտեմ ինչու՝ ինձ միշտ թվացել է, թե դու երջանիկ ես իմ […]

Categories Պատմվածք