ՀԱՅԿ ԳԵՎՈՐԳՅԱՆ

*** Օրը դատարկվում է, դրամապանակի պես… Ոտնահետքերի քաոս է, մեքենաները վազում են, բայց ամայություն է շուրջս: Ես ու դու ենք քաղաքի տերերը և դատարկությունը: Կներես, ես գիտեմ, որ սիրում էիր ինձ, ու ես չսրբեցի քո արցունքը: Հիմա ինձ արդեն ատում ես, սպանել ես ուզում… Հասկանում եմ… Դատարկվում է օրը, սուրճի բաժակի դառնությամբ: Շարժվում են կոշիկները, […]

ՀԱՅԿ ԳԵՎՈՐԳՅԱՆ / Անցյալամանիա

Օրը փնթի երեխայի պես չէր լվացվել: Բազմոցը, որտեղ պառկած էին ստվերները մեր, փոշեգույն թվաց: Մենք նույնը չէինք: – Ուշանում ենք, Մարինե՛, բժիշկը սպասում է: Խմիր դեղահաբը: Նա ասում էր` դեղերն օգնում են, որ հիշողությունը մետաստազներ չտա: Դեղի ժամն է, է՛յ: – Չէ, դեռ մի ժամ էլ ունեմ: Օտարոտի մի ուրվական էր կանգնսծ մեր արանքում: Ես […]

Հայկ ԳԵՎՈՐԳՅԱՆ

*** Ես քեզ չե՞մ սիրում… Երբ դու գնում ես, Ես բացակա եմ Ինքս ինձանից… Օրվա ժամերը Սառույց են թվում… Ու երբ հալչում են Կաթիլ առ կաթիլ, Ինձ թվում է, թե Ամեն հատիկը Լցված է քեզնով. Օրվա բիբերից Կաթկթում է ցած… Աղի համ ունի… Մանանաներ են Երկնքից գալիս… *** Ո՞ւր վազեցիր, Զգույշ, օր, զգույշ, Ծնկներիդ արյուն […]