Հայկ Համբարձումյան / Ո՞Վ ԵՍ, ԴՈՒ, ԵՐԵՎԱՆ

Երևան՝ «սովետական», Երևան՝ «հին-ցուցանակային», Երևան «կարուսելային», Երևան՝ «թանգարանային», Երևան՝ «միջանցքափողոցային», Երևան՝ «ողբերգական» և էլի շատ երևաններ, սակայն գրեթե միշտ՝ անցյալի քաղաք. անցյալ, որն անխուսափելիորեն բերում է համապատասխան մոտիվներ՝ կարոտախտ, հրաժեշտ, ավերակներ, մահվան տեսիլ, մեռյալներ, ողորմիներ…Այսպիսին է Երևանը ըստ «Գրեթերթի» այս համարում ընդգրկված նյութերի: «Դառնամ զողորմի տի տամ». սա, իհարկե, ուրիշ բնագրից է, Երևանի հետ կապ […]

ՀԱՅԿ ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ / Ժամանակի հոլովույթում մոռացվելու անխուսափելիությունն ու ընթացիկ գրականության մասին խոսք ասելու խիզախումը (գրեթերթյան գրականագիտության տասը տարին)

Դժվար է ասել` տասը տարին տարեկան առավելագույնը չորս համար պարբերականությամբ լույս տեսնող թերթի համար կարճ, թե երկար ժամանակ է, սակայն հաշվի առնելով մեր արդի գրական ընթացքի տարաբնույթ խնդիրները, գրողի, գրականագետի նկատմամբ հասարակական հետաքրքրությունների մակարդակը և այն համեմատելով «Գրեթերթի» գրականագիտական հունձքի հետ՝ կարող ենք ասել, որ եթե ոչ երկար, ապա արգասաբեր տարիներ էին: Դրանք նշանավորվեցին նոր […]