ՄԱՐԻԱ ԱԿՈՊՈՎԱ

*** պատերը անվերջ բարձրանում են ու սրանում ինձ դիպչելիս… դու հաշիշի պես լցվում ես ծխոտ երակներս, փտեցնում մաշկս, ես ամեն հաջորդ օր գոյությունս եմ արդարացնում` լուսաբացին նայելով… հոգնել եմ պատի տակ վաճառվող բառերից բառերից վաճառվող շշերից լռության պարտքերից պարտադիր խոսքերից… գնացողներից, որ տեղ չեն հասնում մնացողներից, որ գնալու տեղ չունեն ու գնացածներից, որ ամաչում են […]