Մարինա Գևորգյան / ՆՈՅԵՄԲԵՐ 22

Մարինա Գևորգյան բանաստեղծ Աշ­նան ա­ռա­վո­տը կախ­վել է օ­դում. իս­կը հի­շո­ղութ­յունը ծան­րա­ցած սրտով գնա­ցող օր է։­ Մի ան­տես ձեռք հո­րի­զո­նի պա­րան­նե­րին փռել է մոխ­րա­գույն թաշ­կի­նակ ու չո­րաց­նում է ան­դար­ձութ­յան քա­մի­նե­րով։ -­ Մայ­րիկ, ա­սում են­՝ այ­սօր տխրե­լու օր է,- ա­սում է փոք­րիկ տղաս,- բայց ես, չգի­տեմ­՝ ին­չու, չեմ ու­զում տխրել։ – Այ­սօ­րը տխրե­լու օր դար­ձավ, տղուկ ջան, […]