Մհեր Արշակյան

*** Ահա հողը` բոլոր անդունդների տարողությամբ, փոքրիկ թրթուրների մազանոթներով վազող նախկին մի մահվան վրա, որի առաձգականությունն է ննջում մոտեցող բահերին: Ահա թրթուրները` վերջապես ծառերից իջած… Անկումը հրավերք է ավելի խորը չիջնելու, եւ սպասումն անկման միայն երկնքի հերթական գույնն է` կուտակվող որպես առաջին դարձ: Ահա բահերը` վերջապես ծառը անվանած, բնազդով անապատների ու անհայելի ջրերի շեղբով, լուռ […]

ԱՅԼ ԳԱՐՈՒՆ, ԱՅԼ ԳԻՐ / Մհեր Արշակյան

Գարնանային Երևանի հորիզոնները բացվում են որպես վերքի վրա ծավալվող արյուն: Եվ այդ Երևանում ամեն բան առաջին անգամ ճաղատ է, ինչպես վերքը խնամելու համար սափրվող գլուխը: Այլևս աչք չէ, որ պիտի ունենաս տեսնելու համար: Այս գարունը մարդկանց գարուն չէ: Եվ փողոցները մարդկանց փողոցները չեն:

ԲԱՌԵՐ, ՈՐՈՆՔ ՉԴԱՐՁԱՆ ԲԱՆԱՍՏԵՂԾՈՒԹՅՈՒՆ շարքից / Մհեր Արշակյան

Բառեր, որոնք չդարձան բանաստեղծություն շարքից …քեզ չեմ կորցնելու, քանզի քեզ որտեղ էլ կորցնեմ, ինքդ քեզ կգտնես… Քեզ կողոպտելու եմ գոյից: Ընկույզի կեղեւ …հոգիս էի քչփորում- ինչ-որ բան դուրս եկավ, ձեռքիս մեջ խաղացրի, գնդեցի, ուզեցի դեն նետել: Ոչ: Լուցկու դատարկ տուփն այն էր, ինչ ուզում էի… Հասկացա, որ տուն ունեմ… Պիգմալյոն Օրհնեսցի եւ շինեսցի զնանարս այս… […]