Ռազմիկ Գրիգորյան / ԴԵՊԻ ԴՈՒՐՍ

Աշնան դեղնած շուրթից, որպես աղոթք, ծորում էր անձրևը: Լայն փողոցում, մեքենաների անիվների տակ մեռնում էին թափված տերևները: Վերջին ամիսներին Նարեկը նայում էր աշխարհին նույն ապակու միջով, նա հոգնել էր նստած ինչ-որ տեղ հասնելուց: Դողացող մատների արանքում ծխախոտի վերջին գլանակի մեջ ինքնասպան էր լինում կեսօրը: Երկու անգամ կոտրել էր ապակին, երեք հեռախոս էր ջարդ ու փշուր […]

ՌԱԶՄԻԿ ԳՐԻԳՈՐՅԱՆ

ՏԱՐԵԴԱՐՁ Կոտրված ապակին ընկավ պատուհանի փեղկին: Պատռված վարագույրը հարբած մարդու պես օրորվեց-օրորվեց, փաթաթվեց խոնավ պատին: Հայացքը գլորվում էր մռայլ հատակով: Չէր ուզում, բայց վեր կացավ, նստեց, դուրս նայեց: Առաստաղի գերանների վրայով պտտվող աչքերը որսացին սարդոստայնի մեջ թպրտացող ճանճին, հետզհետե տզզոցը բարակեց մահվան լռության մեջ և լսելի դարձավ կաթոցքի ձայնը: Դուրս եկավ, դողացող ձեռքերը զգացին դռան […]

Ռազմիկ Գրիգորյան ՉԳԻՏԵՄ ԻՆՉ

Ոտքերը գրկել, կծկվել էր հատակին: Ծխախոտից տեղ-տեղ դեղնած բեղը դողում էր միմյանց սեղմված շուրթերի շուրջը: Եթե չնստեր բազմոցին, կարելի էր կարծել, թե ընկել է: Երկու անգամ դժվարությամբ վեր կացավ, փորձեց բազմոցին տեղավորվել նույն դիրքով, ինչ հատակին էր, չստացվեց, պտտվեց, պտտվեց, ինչ-որ բան խանգարում էր: Իջավ, մեջքով հենվեց բազմոցին, գրկեց ոտքերը, գլուխը դրեց ծնկներին՝ միակ դիրքն […]

ՌԱԶՄԻԿ ԳՐԻԳՈՐՅԱՆ

ԵՂԵՌՆ Ապրիլյան աղոթքից հետո մեզ մոռացանք եկեղեցում, իսկ գայլը կարող է ներս մտնել ամենից փոքր պատուհանից անգամ: *** Քանի դեռ մարդիկ զբոսնում են մեծ քաղաքների հրապարակներում, իսկ որսորդները դեռ չեն արթնացել, թռչնի թևերին օրորվող քամին պառկել ննջում է ձորերի գլխին, արի մոլորվենք անտառում այսօր… …Ուր խոտի կրծքին փռված եղյամը վայելում է Քրիստոսից հետո կորած լռությունը: […]

Ռազմիկ Գրիգորյան / ՁՆԾԱՂԻԿ

Հեռու մի տեղ կայծակը պատռեց ամպի փեշը, մրսած պատուհանները դողացին որոտից, թվաց տունը քանդվում է, և ուր որ է քամին ներքև կնետի կտուրի հին թիթեղները: Լեռները խուլ հառաչանք արձակեցին ձորը վազող առվակների տեսքով, ծառերը հրաժեշտ տվեցին վերջին տերևներին, իսկ երկինքը երկար ու ինքնամոռաց իր ջրային հոգսն էր պատմում խոնավ փողոցներին: Մութ, մռայլ օրը սողում էր […]

Ռազմիկ Գրիգորյան

ԱՐԵՎԸ` ՈՍԿԵ ՎԱՀԱՆ Քամին` աներևույթ նժույգ բառերիս, Արևը` ոսկե վահան ուսերիս, Առավոտվա արծաթ շաղախով օծված Արևավառ լեռներն եմ ելնում: Գարնան կանաչ գորգի վրա Ծաղկափթիթ հողն է երգում, Ստեղներիս արթնանում է արբեցումը հորիզոնի Եվ շուրթերիս ալիքվում են հնչյունները ջրվեժների: Ես` անմակույկ ուղևորս ծովերի հետ լեզու գտած Նավարկում եմ փոթորկահույզ խռովարար պաղ ջրերի Անհյուրընկալ ընդերքներում մամռակալած, Ծովաժայռին` […]

ՌԱԶՄԻԿ ԳՐԻԳՈՐՅԱՆ

*** Օրն ասես վերջից եկող ահազանգ լինի, ուր անձրևը առջևից գնացող դիակառքի պես տանում է մրուրը երեկոյի, քամու ափերում ծղրտում են դեղնած տերևները, լուսնի արտացոլանքը հևում է լճում… Ջազի մինչև վերջին կաթիլը քամում ես դաշնամուրիցդ և փողոց նետում պատուհանից, բարձիդ սպիտակում նվագում են ստվերներիս հնչյունները… Խավարում թողածս լույսի մեջ գտնելու համար, կայարանում նստում եմ գնացքը […]

ԱՄԱՆՈՐ / ՌԱԶՄԻԿ ԳՐԻԳՈՐՅԱՆ

Այդ երեկո մայրս խաղալիքների հետ տոնածառից կախեց բոլոր երազանքներս: Իմ ձեռքով դրեցի լույսերը: Աշխարհը տոնածառի պես կանաչ թվաց, մարդիկ՝ խաղալիքների պես անհոգ ու թեթև: Տատիս իլիկի պես երկրագունդը պտտվե՛ց-պտտվե՛ց, հետևից բարակ թել թողնելով իջավ, կանգ առավ հատակին: Ծխախոտի ծուխը կանգ առավ լույսերին, դարձավ գույնզգույն, բարձրացավ վեր ու տարրալուծվեց օդում: Ամանորի ճոխ սեղանը իր նախօրեին տարավ […]

Categories Պատմվածք

Ռազմիկ Գրիգորյան

*** Պատուհանից այն կողմ դողում են ծառերը, ձմեռը փաթիլներ է կախում երկնքից, ոռնում է քամին, վազում՝ փողոցից փողոց, սոված գայլը թափառում է դաշտում, փնտրում՝ իր զոհին, գյուղի նեղ փողոցներով անցնող ձմեռը գլորում է տարեվերջի օրերը… Լուռ նայում եմ վառարանի մոտ նստած մորս, այդ մասին ոչինչ չեմ հարցնում այլևս, ամեն անգամ ամանորից առաջ ես փնտրում եմ […]