Սիլվիա Փլաթ

Պերսևս Հնարամտության հաղթանակը տառապանքի հանդեպ Գլուխն է միայն քեզ ի ցույց դնում անսովոր կերպով մարսելիս այն, Ինչ դարեր են պետք մարսելու համար՝ Ցավի հնոտի քանդակ մամոնտին՝ Անմարսելի այնքան, որ կետի փորոտիքում Խառն անցքեր կբացի ու արնաքամ կանի Աղի ծովերում. Հերկուլեսի արածն ինչ էր որ՝ Ախոռ էր լվանում. մանկան արցունքն էլ կհերիքեր դրան, Բայց ո՞վ կհանդգներ […]

ՌՈՒԶԱՆՆԱ ՍՈՒՔԻԱՍՅԱՆ

*** տարիներ է արդեն, ինչ փորձում եմ անհետանալ առաստաղի խեղդող ճաքերի միջով, որոնցից գիշերն ի լույս ոչինչ չի կաթում անձրևաջրից բացի ու հուսահատությունից: սա իմ տունը չէ: ու վերադարձը չի հատուցի ժխտումը հիշողության, մոռացումը արյան, ու վերադարձը չի կոծկի դատարկը, որտեղ այդպես էլ կարոտելու ոչինչ չգտնվեց: սա անձրևների քսանհինգերորդ աշունն է, անտանելի աշունը, ուր տերևների […]

փոխակերպումներ / Ռուզաննա Սուքիասյան

տեսիլք (քեզ պարունակող քաղաքը) ամառ կթափվի քեզ պարունակող օտար քաղաքի արվարձաններում: համառ ճանճը դարձյալ փշաքաղված պարանոցիդ կնստի` թրթռացող քներակիդ մոտ, ուր մի ժամանակ չարացած համբույրիս խարանն եմ թողել: քեզ չի հետապնդի ոչ մի հուշ: սենյակդ կբուրի մենությամբ ու պոռնիկների հատուկենտ այցով, հատորներով նաև, որ պահածդ միակ կահկարասին են: խառնամբոխով եռացող այս աշխարհում ես մեկ այլ […]

ՌՈՒԶԱՆՆԱ ՍՈՒՔԻԱՍՅԱՆ

*** հիմա, երբ Իթակեում նորից աշուն է, հավերժության չափ երկար, չավարտվող աշուն, ես գիտեմ՝ նրանք այստեղ են՝ ֆոն Թրիերի երեք մուրացկանները՝ քո տարածության ամեն անկյունադարձին: հիմա, երբ կեսգիշերը կիսամերկ ծառերին է թափվում՝ վառ թողնելով միայն ճյուղին նստած բուի անթարթ հայացքը ու լույսը այն աստղերի, որ վաղուց արդեն գոյություն չունեն, դու որոշեցիր հետևել Նրան՝ բարբարոսների ընկեցիկ […]

Ռուզաննա Սուքիասյան

*** ծանոթ է ինձ ճանապարհը քո ու անվերադարձ: աստղանկար կածանով վար՝ դեպի քարափների անծայր կարոտը, ուր կեսգիշերը հանդիպեց պատահաբար փախչող զառիթափում մոլորվածին… մութնուլույսը թարթեց արնոտ աչքերը, ու կրճատվեց, դողաց խավարը հեղհեղուկ: հատման կետից երկու խաչմերուկ անց աքաղաղը կանչեց երրորդ ուրացումի խարանն անդառնալի… բայց քո պատմությունն ավելի հեռվից է գալիս, երբ ժամանակը չէր չափում ոչ ոք, […]

ՌՈՒԶԱՆՆԱ ՍՈՒՔԻԱՍՅԱՆ

*** Ու նորից լիալուսնի աչքն ինձ նետում է տափաստանի հեռուն, ուր մենավոր են մայրամուտները, իսկ մուտքը նորից խելագարների համար է միայն: Հիշո՞ւմ ես երեկոն, երբ առաջին մարդու նախասարսափը նստեց քարանձավի պատին. քո երգը կորցրած սիրո մասին էր, ու ես տարիներն էի հաշվում աչքերիդ մեջ՝ մեկ, երկու, հազար… բաց մի թող ձեռքս, ինչո՞ւ ենք միշտ կորցնում […]

ԳԻՇԵՐԱԹԻԹԵՌԻ  ՄԱՀԸ / Վիրջինիա Վուլֆ

Վիրջինիա Վուլֆը դարասկզբի անգլիական վիպասանության աչքի ընկնեղ դեմքերից է: Բավական է ասել, որ «հոգեբանական դպրոցը» նոր կյանք ստացավ հենց նրա վեպերում և իրավացի էր քննադատ Դ. Դեյչեսը, երբ գրում էր, որ «Վուլֆը լոնդոնյան գրական կյանքի կենտրոնն էր»: Իր ժամանակակիցներից նա հատկապես բարձր էր գնահատում Մարսել Պրուստին: «Ոչինչ չի կարող համեմատվել Պրուստի հետ, որի գրքերի մեջ […]