­Ման­յան… / Վարդան Սմբատյան

Մանյան էլի սոված քնեց, քնեց, որ էլ չարթնանա, բայց լույսը իր անողոք ու բութ ուլտրամանուշակագույն ճառագայթներով, ժխորի փոփոխվող տեղատվությամբ, լցվեց կոտրված պատուհաններով, տասնութ քառակուսի մետր տրամագծով դագաղ-սենյակի չորս բոլորը։ Մանյան բացեց աչքերը, լեղի մի ցավ խլրտաց դատարկ ստամոքսում։ Ծանրացած ոտքերը քարշ տվեց ճռռացող փայտյա հատակին։ Քանդեց հնամաշ պահարանը, տոպրակները, ոչինչ չգտավ ծամելու։ Սեղանին հացի փշրանքներ […]

«Բառերի էվոլյուցիա» / ՎԱՐԴԱՆ ՍՄԲԱՏՅԱՆ

էսսե Իմ կռիվը բառերի հետ է: Նրանք են իմ թշնամիները. մարդկանց հեշտությամբ կարող եմ գրողի ծոցն ուղարկել, իսկ բառերի դեմ մարտնչելը գրեթե անհնար է: Սա քաջ գիտակցում է գրով ապրող ամեն ոք: Ասում են` լուսահոգի Խեչոյանը ամիսներով կարող էր մի բառ փնտրել կոնտեքստը լիարժեք ներկայացնելու համար: Երևի բառերը մեր՝ կիսախելագար գրողներիս աստվածներն են: Նրանք ճանաչում […]

Վարդան Սմբատյան / «Ուրախ թաղում»

Օրը չեմ հիշում, կիրակի էր կարծեմ, կամ էլ` ուրբաթ: Վաղուց արդեն չեմ մտապահում շաբաթվա օրերը, թվերն ու մեռնողներին: Ինձ հաճախ դրա համար նախատում են` «Ամեն ինչ մոռանում ես, գոնե հանգուցյալներիդ հիշիր, ծաղիկներ տար, գնա, մաքրիր մոլախոտը, խունկ ծխիր»: Ես սովորության համաձայն տմբտմբացնում եմ գլուխս, որ փակեն բերանները: Իմ բոլոր սիրելիները մեռնելու ու մոռացվելու ենթակա չեն. […]