ՎԱՐԴՈՒՀԻ ԳԵՎՈՐԳՅԱՆ

Ինքնամաքրում Շերտազատվում եմ` պատառոտելով շապիկն ապրումիս, ներսիցս հանում «Հոմո Սապիենսին», որ իմ շապկահան փոխակերպումում պիտ վերածնվի շողերով լույսի` որպես մարդ, իբրև լույսի անդրադարձ. լույսից լույս-Աստված… Տենդ Բառիս համբերությունը հակասում ինքն իրեն` փուլ գալով ձեղուններիցս կախված վիհերիդ մեջ… Ժամանակս` անզգա. ամենամերժ է հավաստումս հավիտենությանը, ծաղրանքի ճոճք ինքնախոկումիս: Չեմ տապալվելու. հերձաթև ծառի ապրող ճյուղի պես կյանք եմ […]