Վովա Արզումանյան

Մամ, մեր տունը նորից մեզ է փնտրում։  Լույսը կորցրած շրջում ենք,խցանվում մեր մեջ ուղին թողած օրվա կրնկին, վառվող քամին՝ հարևանի աղջկա աչքերում,սուզվող ստվերս` մեր թոնրի պատին, որտեղ սկսում է սահմանն իմ երակիև արդեն արձագանքն ուշացած։  Թող մի քիչ էլ քնեմ քարե անկողնու մեջ։  Մի ժամանակ ծնկներիդ վրա փափուկ ծաղիկների պեսանհանգիստ էին մտքերս։ Երբ ասացիր՝ երջանիկ ես աչքերիս համար, ես կանաչ խոտի մեջ […]