Մարինա Գևորգյան բանաստեղծ Աշ­նան ա­ռա­վո­տը կախ­վել է օ­դում. իս­կը հի­շո­ղութ­յունը […]

Մի քանի տարուց, լավ կլինի, մի քանի օրից, երբ էմոցիաները […]

Շու­շե­ցի ­Մա­րիամ բա­բոն լու­ռու­մունջ նստած է. շրթունք­նե­րը դողդ­ղա­լով շարժ­վում են, […]

…աշ­նանն այս­տեղ սո­վո­րա­բար լուռ-լուռ է, այն­քան լուռ, որ ա­կա­մա սկսում […]

­Սիրտս քո մոր, սիրտս քո մոր հե­կե­կան­քով է լե­ցուն… Վ. […]

Ի­ վեր­ջո ֆի­զի­կան միշտ հաղ­թում է: ­Ֆի­զի­կա­յի օ­րենք­նե­րը միշտ են […]

­Ցա­վին, հայտ­նիին, ­Ֆեյս­բու­քում այս կամ այն մե­կի գրա­ծին, հա­զար ան­գամ […]

Ծղոտե գլխարկով ծերունին, որ Կարիբյան ծովի ծովահենի դեմք ուներ` սպիներով […]

Ս­տե­փա­նա­կեր­տի գե­րեզ­մա­նա­տա­նը փո­սե­րը նա­խա­պես են փո­րում: ­Փո­սե­րը, ո­րոնց մեջ զա­վակ­նե­րիդ […]

  Զինադադարի օրը, սրտի կաթվածից, Մենակը կանգնեց ու նայեց։ Հետո […]